Kierujący się emocjami, sercem często doznają bólu i cierpienia, bo natrafili na ludzi, którzy wykorzystali ich naiwność. Człowiek kierujący się umysłem i wiedzą nie dałby się nabrać na czyjeś kłamstwa. Za to kierujący się wyłącznie umysłem nie doznają uczuć albo przynajmniej w małej jej części. Jakoś nie widziałam filozofa, który podskakiwałby z radości. 

Ale do sedna czy jest możliwe by znaleźć konsensus tego sporu? Czy można znaleźć jakiś balans i kierować się emocjami umysłem jednocześnie? Zastanawiam się czy sygnały, które docierają do mózgu o powinności nie są kierowane przez serce, bo serce już wie tylko jest wypierane, a mózg inaczej określa problem.